مریم رضاخان
روانشناس بالینی |بنیانگذار REACCESS و ROOM 7
در درون هر انسان، بخشی زنده هست؛ ظرفیتی برای معنا، انتخاب و پیوند که حتی در ویرانکنندهترین تجربهها نیز از بین نمیرود. اما تروما، فقدان، بیماری، و فشارهای مستمر زندگی، مانند غباری غلیظ دسترسی انسان را به این بخش محدود میکنند.
مسیر حرفهای من ۲۲ سال پیش از مامایی آغاز شد؛ در مواجهه مستقیم با نخستین تپشهای حیات و شکنندگیِ همزمانِ وجود. این مسیر در روانشناسی بالینی تداوم یافت و مرا به مدت دو دهه در کنار انسانهایی قرار داد که در حساسترین مرزهای زندگی ایستاده بودند؛ از تجربهی تروما، تجاوز و سوگهای پیچیده، تا همراهی با کسانی که در پایان مسیر درمان یا در میانه بیماریهای سخت، با پرسشهای بنیادین هستی روبرو بودند.
تجربهی من در سالهای اخیر، به اتاق درمان محدود نماند. در مواجهه با مدیران، کارآفرینان و تیمهایی که در میانه بحرانهای بزرگی چون پاندمی، شرایط جنگی و شکستهای سنگین حرفهای، هویت و توانمندی خود را گم کرده بودند، با یک حقیقت واحد روبرو شدم:
فشار، فارغ از منشأ آن، دسترسی انسان را به خرد و ظرفیتهای درونیاش مسدود میکند.
من آموختهام که انسان، مجموعهای از نداشتهها و شکستهایش نیست. نگاه من و طراحی چارچوبهای REACCESS و ROOM 7 بر این پرسش استوار است:
«چگونه میتوان شرایطی ایجاد کرد که انسان در میانه فشار، دوباره به بخشهای زنده، توانمند و انسانی وجود خود دسترسی پیدا کند؟»